Ons laatste reisdoel in het zuiden van Patagonië is Torres del Paine. Vanuit Argentinië is het nog niet makkelijk om een voorraad eten voor een aantal dagen mee te nemen. Er mogen namelijk geen verse producten Chili ingevoerd worden. En dat wordt elke keer zeer streng gecontroleerd. De hele achterbak van de auto wordt nagekeken. Met een kist vol droogvoer mogen we wel de grens over, maar voor Torres del Paine ligt in Chili enkel nog het gehucht Villa Castillo. Met veel moeite weten we daar brood, kaas, wat appels en wat wortels bij elkaar te verzamelen. Meer verse dingen zijn er niet. Dat wordt dus elke avond worteltjes saus bij de pasta of rijst!
In Torres del Paine vinden we een mooie plek voor onze tent, een beetje uit de wind, bij campingplaats Las Torres. De eerste dag gedragen we ons als echte toeristen en maken een toer met de auto om de Cuernos (hoorns) te bewonderen. Allereerst worden we getrakteerd op een wei vol guanaco's en een lucht vol condors. Onvoorstelbaar veel. Peter en Tijn raken niet uit gefotografeerd. Het wandelpad naar de mirador Los Cuernos is maar kort. Gelukkig maar, want op de terugweg steekt er een storm op die onze Woutje bijna wegblaast. Hij vindt het helemaal niet leuk meer. Ook op onze windvrije plek op de camping blijkt het ineens stevig te waaien. We moeten de pannen vasthouden, anders waaien ze met inhoud en al van de brander af. Het wordt binnen eten. Daar waar een aantal trekkerstentjes helemaal plat waait, staat onze enorme Eureka als een huis overeind! De Chilenen hier kijken hun ogen uit. Ze willen meteen weten of dat 'hotel' van ons te koop is.
De volgende dag begint met een stralend zonnetje. We gaan al vroeg beginnen aan (volgens de kenners) de mooiste tocht in het park, die naar de mirador Las Torres (torens). Inderdaad een prachtige tocht, door een mooie vallei! Het laatste stuk is een uur flink klimmen, maar dan worden we beloond met een fabuleus uitzicht op de drie Torres. Onze kinderen oogsten veel bewondering, zij zijn de enige 'kleintjes' op het wandelpad! De weg terug is nooit een probleem, berg af, tent in zicht, als racewagens knorren ze weer omlaag. 's Avonds is het weer uit met de pret. Storm en regen houden ons weer in de tent. Helaas houdt de wind het vol tot de volgende ochtend. Een echte wandeling zit er niet meer in. We moeten dus weer als toerist op stap. De wandeling langs Lago Grey heeft door de storm veel weg van een strandwandeling; hoge golven op het water en wij maar uitwaaien op de kant. In het water liggen enorme ijsblokken die afgebroken zijn van de gletsjer Grey, aan het andere eind van het meer. Een indrukwekkend gezicht. En tot grote pret van de mannen spoelt er ook af een toe een 'ijsblokje' aan (wel koud!!). Op de terugweg steekt een Huemul (Andeshert) ons wandelpad over. Die ontbrak nog in de verzameling wilde dieren!
Aangezien de weersvoorspellingen erg slecht zijn, verlaten we Torres del Paine voortijdig en gaan we een warm onderkomen (en meer verse groenten!) zoeken in Puerto Natales. Dat is gelukt. Ook hier is het weer zoals het zo dicht bij de Zuidpool hoort te zijn; veel wind, veel regen en heel erg koud (maar een paar graden boven nul). We verheugen ons nu al op de boottocht (16 maart) die ons weer naar warmere streken van Chili (Puerto Montt) gaat brengen. Het is een afstand van ongeveer 2500 km over de weg. Wij zullen dan ook drie en een halve dag gaan varen.

We houden jullie op de hoogte, groeten, Monique