De dag na onze trektocht vertrekken we in de namiddag vanuit Ollantaytambo naar Aguas Calientes. Na al die regenval in januari en februari is dat nog niet zo makkelijk. Een groot deel van het spoor is kapot, vandaar dat we eerst met de bus moeten en daarna in de trein mogen. De tocht van 42 km duurt daarmee ruim 4 uur. Iedereen is moe als we 's avonds in Aguas Calientes aankomen. Maar voor het eerst in ons reizigersbestaan staat er iemand met een bordje op het station 'familia van Vliet'. Dat is nu wel erg prettig. We laten ons graag leiden naar het gereserveerde hostal. Daar zetten we de drie éénpersoonsbedden tegen elkaar aan, zodat we met z'n vijven in een rijtje kunnen slapen. Gezellig!
De volgende dag willen we graag de Putucusi op, de berg tegenover de Machu Picchu. Helaas komen we niet verder dan een slang (erg mooi) en een half uur lopen. Daarna is ook dit pad verwoest door de regen. Dan maar terug de vallei in naar de botanisch tuin en naar het museum.
Goed uitgerust staan we de volgende ochtend om 4.55 uur op. Je moet er wat voor over hebben als je de zonsopkomst op de Machu Picchu wilt zien. En we zijn niet de enigen. Buiten, bij de bus staat al een rij van ruim 200 mensen. En boven bij de Machu Picchu staan er nog meer. Tegenwoordig mogen er ook nog maar 400 mensen in twee etappes de Wayna Picchu op (de berg achter de Machu Picchu, die van de beroemde foto). We zijn nummer 358 en nummer 359 (de kinderen tellen niet). Dit betekent dat we al om 7.00 uur omhoog moeten. Het is een steile klim met prachtige uitzichten op de Machu Picchu, de laaghangende wolken om de bergen en de besneeuwde toppen wat verder weg... en dat tijdens de zonsopkomst!. En daar staan we dan, om 8.00 uur bovenaan!! Zeer indrukwekkend is het Machu Picchu plaatje beneden ons. Het idee, dat er op deze steile terrassen gewassen werden verbouwd. Mart moest er niet aan denken dat hij daar moest schoffelen!
We gaan aan de andere kant omlaag. Maar dat gaat niet zomaar. We moeten langs kabels en over laddertjes, en we gaan lager en lager. Veel lager dan de Machu Picchu. Uiteindelijk komen we bij de tempel van de maan. Die ligt op een prachtige plaats boven de rio Urubamba, en is gemaakt in de natuurlijke rotsen. Na lekker uitgerust te hebben, kunnen we ons opmaken voor de klim terug. Dat valt nog niet mee: we hebben vele traptreden te gaan. Om 11 uur arriveren we (redelijk uitgeput) weer in de Machu Picchu. Tijd voor een lunch en een siësta, bovenop bij het huis van de wachter, zodat we een prachtig overzicht hebben. In de namiddag gaan we dan toch de site bekijken. We zwerven door de straatjes, huisjes, tempels en terrassen, allemaal even mooi. Moe maar voldaan keren we aan het eind van de middag, via het echte Incapad terug in Aguas Calientes.

Inmiddels zijn we aangekomen in Tipon (30 km ten zuidoosten van Cusco), waar we door Jolanda twee dagen zijn uitgenodigd in de Hacienda van het Niños hotel. Gisteren hebben we samen (en met haar vriend en kinderen) van een heerlijke almuerzo genoten. Het is hier echt een paradijs op aarde. Huisjes in stijl en zeer comfortabel, een enorm buitenterrein met allemaal zitjes en terrasjes, heerlijk eten, zeer vriendelijk personeel, paarden waar de kinderen hun paardrijkunsten op kunnen oefenen en tot Mart z'n grote vreugde ook nog een tennisbaan. Wij kunnen weer even helemaal bijkomen. Het is als een echte, luxe vakantie in onze reis!

Veel groeten vanaf de veranda, Monique