Daar zitten we dan in een hostel in Puno, vlak bij de enorme markt en bij het grootste meer van Zuid-America, Lago Titicaca. 'Nee, hier koken kan eigenlijk niet, dat hebben we nog nooit meegemaakt'. 'Ja, maar wij willen toch eigenlijk wel graag koken voor onze mannetjes'. Dat vond de eigenaar toch niet zo gek, want hij had een week in het ziekenhuis gelegen na een voedselvergiftiging van één van de restaurantjes. Nou, onder de trap, op de binnenplaats, mocht ik dan wel een potje koken...
Na een (toeristisch) bezoek aan de drijvende eilanden, nabij Puno (maar toch wel de moeite waard), rijden we enkele dagen later naar het schiereiland Capachica, aan de westkant van het meer. Daar helemaal geen toeristen, wel een slechte weg en we belanden midden in het feest van het jaar. We vinden uiteindelijk een hospedaje met uitzicht op het meer (bijna in het meer)... 'Nee, dit is voor ons ook wat bijzonder, een Nederlandse familie, die komt aanwaaien (niet via een agencia), met kinderen en die ook nog zelf willen koken!' Pero, no problema!
Maar, wat ligt de hospedaje hier mooi. We kunnen slapen in twee kleine hutjes van adobe (leem) met riet. Het feest op de plaza (half uurtje lopen) is tradioneel, met muziek, mooie kleding en veel bier. De dag erna, lopen we via de top van het schiereiland, naar het dorp Llachon voor de afsluiting van de festiviteiten, het stierenvechten. Het hele dorp loopt uit en verzamelt zich rond de tijdelijk gebouwde arena. 'Y el toredor va a morir el torro?' vraag ik, uit angst voor onze mannetjes. Nee, we kunnen met een gerust hart kijken, hoe de stierenvechter de stier vermoeit en de stier de toredor op de horens neemt! Het was kort, maar spectaculair om te zien.

Na drie nachten maken we ons op voor de rit naar Bolivia. Niet ver, maar hoe zou het gaan bij de grens, met onze Chileense auto?
Tegen alle verwachtingen in stonden we in een half uurtje op Boliviaans grondgebied, met alle stempels en papieren. Copacobana is het toeristische dorp, waar vanuit de bootjes vertrekken naar het geboorte eiland van dé inca's, ja zelfs van de zon volgens de legende. Het is twee uur varen, wij gaan niet meer voor de inca-ruines, maar voor de wandeling over het eiland, van Noord naar Zuid. We hebben zo'n vier uur voor de 9 km, want om 1500 uur vaart het bootje terug. Of dat wel halen met onze kinderen? Best! Het is een prachtwandeling, met mooie vergezichten. Het Titicaca-meer is prachtig blauw, ongelooflijk groot (het is net een zee) en omgeven door hoge (sneeuw)bergen.
's Avonds kunnen de kinderen hun verhalen kwijt in het Nederlands, want in het zelfde hostel, op het dakterras, loop ik een LO-collega tegen het lijf! Ongelooflijk toevallig! Met z'n allen gaan we uit eten.., bij kaarslicht want voor de tweede keer heeft het hele dorp geen elektriciteit.

Groetjes, Peter