Mijn laatste aanblik van La Paz is een straat vol prachtige mensen, die in de ochtendzon bloemen verkopen. De bolhoedjes van de vrouwen vormen een mooi silhouet in het tegenlicht. Ik ben op weg naar de garage om de hoek, waar de auto geparkeerd staat.
Het is woensdag 23 juni en vandaag verlaten wij Bolivia via de grens bij Tambo Quemada. We gaan terug naar Chili, terug naar de natuur van het nat.park Lauca, volgens de gids een van de mooiste gebieden van Chili... Kan het nog mooier dan? We hebben hier de eerste maanden van onze reis al zoveel moois gezien.
En jawel, het kan nog mooier!!
Hoe dichter bij Chili, hoe mooier de natuur wordt. Eerst rijden we langs de Sajama-vulkaan in Bolivia. En na een soepele grensovergang rijden we in Chili langs de Parinacota-vulkaan en zijn tweelingbroer, de Pomarape, beide zo'n 6300m hoog. De grensovergang ligt overigens op 4500m hoogte... ook niet mis (de auto tuft prima verder).
Vanuit Putre (waar we een comfortabele cabaña vinden) verkennen we het nat.park de komende dagen. Ik maak een onvergetelijke tocht met de auto door een buitengewoon gekleurd landschap, echt onbeschrijfelijk. De autotocht sluit ik af met een klim naar een 5000m hoge top, mijn eerste 5000-der.
Maar er wacht ons nog een top van boven de 5000m, de Guaneguane. Het is vast niet normaal om dat met je kinderen te doen, maar ach... 't Is dat de kinderen het zo leuk vinden en wij ook! Eerst zien we een vos, halverwege vliegt er een condor vlak over ons heen en aangezien er geen pad omhoog gaat, moeten we zelf de route zoeken naar de top... en ook dat vinden we allemaal leuk... Maar wat is het zwaar om op die hoogte te klimmen. Na iedere 25 passen is het stilstaan en op adem komen... zeker in het losse vulkaanzand. Het uitzicht vanaf de top is prachtig. We zijn vlak bij de Parinacota Pomarape vulkanen en onder ons liggen de zoutmeren van Cotacotani. Het nat.park Lauca is echt waanzinnig mooi!!

Morgenochtend (zondag 27 juni) beginnen we aan de tocht zuidelijk richting Colchane, met een overnachting bij Salar de Surire. Een weinig bereden route over 253 km zandweg... ons volgende avontuur.

O ja, en dan de WK nog. Chili moest zijn laatste, belangrijke groepswedstrijd tegen Spanje spelen. Het gemeentehuis in het dorpje Putre was omgetoverd tot arena, met groot scherm, balonnen, gratis cola en empenadas , een geschminkte Chileense vlag op ieders gezicht en zelfs met vuvuzelas. Natuurlijk was de basisschool 's middags dicht voor het evenement!
Met veel sneeuw in het beeld zagen we hoe Chili verloor, maar... zich toch plaatste voor de volgende ronde.

Groetjes, Peter