Na onze beklimming van een echte 5000-er gaan we per auto het nationaal park weer in. Nu om er doorheen te rijden richting het zuiden. Aangezien het een route is waarop niet veel verkeer is, moeten we ons eerst melden bij de Guarderia (politie) in Putre. Dan kunnen we op weg naar Volcan Guallatiri (ruim 6000 m). Een echte actieve vulkaan, de rookpluimen hangen er voortdurend omheen. Vervolgens rijden we naar Salar de Surire, op zo'n 4200 m, alwaar we ook overnachten. Het Salar is omgeven door vicuña's, nandu's, alpaca's, viscazcha's en in het meer zitten 3 soorten flamingo's. We wanen ons op een echte safari. Als de zon onder is zakt de temperatuur tot zo'n 5 a 10 graden onder nul. Gelukkig heeft de Conaf-refugio een houtkachel, waarmee het binnen lekker warm kunnen stoken. En slapen in een slaapzak met dekens erop is ook lekker warm. Buiten is het volle maan, en verder is er in de wijde omtrek slechts één ander lampje (van de Guarderia hier) te zien.
's Ochtends vroeg moeten we eerst de auto opwarmen, die is nog niet ontdooid. Na een half uurtje is dat gelukt en kunnen we naar de thermen aan de andere kant van het Salar. Daar komt het water met 66^oC uit de grond, en is er een meer ontstaan met een heel aangename temperatuur. Alleen je zwembroek daar aandoen is wel even erg koud. Maar in het water is het heerlijk toeven, en aangezien het hele meer een kleibodem heeft, kunnen de kinderen badderen en knutselen tegelijk. De gezelligheid wordt nog groter als Peter komt aanzetten met een kopje thee en een Snicker!
‘s Middags komt de wind opzetten en wordt het ontzettend koud. We rijden nog 100 km verder zuidwaarts en gaan dan bij Colchane het nationaal park weer uit. Het is pas half drie. In plaats van daar te overnachten besluiten we door te rijden naar Pica, zo'n 200 km verder. De auto heeft er echter minder zin in. Wat gaatjes in het koelsysteem zorgen ervoor dat de motor steeds te warm wordt en wij regelmatig een afkoelpauze moeten houden. Uiteindelijk besluiten we door te rijden naar de grote stad, Iquique, waar we wellicht de auto kunnen laten maken. Als we 's avonds in Iquique aankomen zijn we ruim 4000m gedaald! Vanuit het hooggebergte bevinden we ons opeens op zeeniveau. Met een jas aan kunnen we zelfs op het terras eten! Wat een bizarre overgang.
Maar belangrijker is dat de volgende dag de auto de garage in kan, wij alle nodige boodschappen kunnen doen, Peter zijn numero de RUT (sofinummer) kan verlengen en we ook nog tijd overhouden om aan het strand te spelen. Na een dag is alles geregeld en kunnen we weer de bergen in. Dit keer is de eindbestemming San Pedro de Atacama, daar waar we al eerder waren. We krijgen dan ook een warm onthaal, en de kinderen kunnen weer lekker op hun vertrouwde terras spelen. Overdag is het hier heerlijk, zon en zo'n 20^oC, maar 's nachts zakt de temperatuur hier ook tot onder het vriespunt. En verwarming, dat kennen ze hier niet. Ook hout voor een vuurtje ontbreekt in deze woestijn. We moeten dus vroeg het bed in!

Groeten, Monique