Het leven in de Quebrada Humahuaca is nog zeer traditioneel (haast Boliviaans). Het gebied is bergachtig en vooral zeer kleurrijk. Direct achter het dorp Purmamarca ligt de 7-kleurenberg, die we bij zonsopkomst hebben bekeken. Zodra de zon er is verdwijnt de kou van de nacht. De nachten zijn hier rond het vriespunt ('t is winter tenslotte), maar overdag is het... (of beter gezegd) was het zo'n 25^oC...
Verder noordelijk in de quebrada was het gedaan met het mooie weer. Vlak voor Iruya, in de andere vallei (op een hoogte van 2800m), reden we de wolken in en was het letterlijk ijskoud. Niet alleen buiten, maar overal in dit bergdorp ook binnen. Met de muts op en de warme truien aan brengen we de avond door en hopen op een blauwe lucht de volgende ochtend... We hebben om 900u afgesproken met een lokale, jonge gids, om de bergen in te gaan. De lucht klaart gelukkig op, maar pas om 1100u. Als nog vertrekken we, de rugzak op, eten bij ons voor twee dagen en veel warme kleding. We hebben een prachtige wandeldag met mooie vergezichten, condors, een blauwe lucht en een koude wind. In San Juan verblijven we bij de familie Leonardo, in een traditioneel stenen berghuis, zonder elektriciteit en zonder houtkachel! Binnen is het 6 graden (koelkasttemperatuur in Nederland!), laat staan buiten, waar de dame onze maaltijd kookt op een houtvuurtje. Van de verhalen van Leonardo verstaan we maar de helft. Met nog 5 tanden in zijn mond slikt hij vrijwel alle woorden in. Na een ontbijt van thee en droog brood gaan we rond 930u weer op pad. De bomen zijn nog wit bevroren. Ook als ze zon er is blijft het winters door de koude wind. Tegen het middaguur bereiken we het volgende dorp, San Isidro. Via de gelijknamige rivier (die wel vijftien keer moeten oversteken... balancerend over de nodige stenen, hetgeen natuurlijk fout ging) lopen we terug naar Iruya. Het was koud, maar weer heerlijk om in de bergen te zijn geweest!

's Ochtends start de bevroren auto met veel moeite. We verheugen ons op het (zo´n 1000m) lager gelegen Salta, zo'n 300km zuidelijk... en uiteraard veeeeeel warmer.
Voordat we Salta bereiken rijden we door een dicht nevelwoud. Na dik drie maanden nauwelijks een boom gezien te hebben (zeker geen loofbomen... van die hoge dingen met blaadjes) bevinden we ons nu opeens tussen de woudreuzen, epifyten en lianen. We zien veel roofvogels van heel dichtbij en een klein hertje (of was het een pudu?). Het is werkelijk prachtig, maar.... koud! En wij dachten weer eens te kunnen kamperen in Salta... Helaas... De volgende ochtend (nadat we met veel moeite in de Argentijnse vakantietijd een hostel hadden gevonden) sneeuwt het! Het sneeuwde hier10 jaar geleden voor het laatst!! Het hoort hier ruim 20^oC te zijn en wij... wij hebben sneeuw (en jullie 30^oC!). Er raast blijkbaar een koude poolwind over heel Argentinië heen en wij mogen dat meemaken. Heel bijzonder!

Groeten Peter.