Tot het Fitz-Roy gebergte...

Via Sander, de broer van Peter Koenen, weten we inmiddels dat iedereen van de familie Koenen en Gonzales OK is. Gelukkig, gelukkig! Telefonisch heb ik Peter nog altijd niet kunnen bereiken.

Al weer een weekje geleden hebben we genoten van onze (voorlopig) laatste stop in Chili, Lago General Carerra (Puerto Rio Tranquilo). Het op één na grootste meer van Zuid-Amerika, met rondom besneeuwde bergtoppen en gletsjers. Bij een strakblauwe lucht en windstil weer (beter kon het niet) hebben we, vanuit een bootje, de Cavernas de Marmol bekeken. Het prachtige, blauwe water heeft de marmeren rotsen uitgeslepen tot bijzondere formaties en grotten.
De andere dag hebben we een wandeling gemaakt naar en over de gletsjer Exploradores. Een bijzondere ervaring voor onze mannentjes om over 10m dik ijs te lopen (ook al had je het idee dat je over de rotsen liep).

Bij Chile Chico zijn we vervolgens weer de grens overgestoken naar Argentinie. De kinderen krijgen al een enorme hekel aan al die grensovergangen; eerst Chili uit, dan Argentinie in. Alles moet dus twee keer gecontroleerd en geregistreerd worden. En de kinderen moeten zich iedere keer laten zien! Ook de auto moet iedere keer gecontroleerd worden, voordat we klaar zijn is er minstens een uur verstreken.
We hebben dus ook de Carretera Austral (Chili) verruild voor de Ruta 40 (Argentinië). Een stuk droger, maar met minstens zoveel gaten en kuilen. Op die Ruta 40 zijn we in drie dagen naar het zuiden gereden. Het leek een ware safari. Guanaco's, nandoes, gordeldieren, vossen, flamingo's, vele bijzondere vogels en nog wat 'gewonere dieren' kwamen we tegen. Auto's (en mensen) zagen we veel minder. (Collega's biologie; dit is de plaats voor een volgend sectie-uitje!). We hebben overnacht op estancias, grote boerderijen. Zo'n estancia omvat 21.000 ha grond, er was dus altijd wel een plekje voor onze tent!
Verder hebben we kennis gemaakt met de beroemde Patagonische wind. Af en toe waaiden we bijna (met Galloper en al) van de weg af. Inmiddels zijn we aangekomen in El Chalten, aan de voet van het Fitz Roy gebergte. Het weer is prachtig op het moment; helder en weinig wind. We hebben vandaag de wandelschoenen aangetrokken en zijn op pad gegaan naar de Cerro Torre. Een prachtige tocht met als beloning een prachtig uitzicht (foto's volgen nog).

Groeten Monique en Peter

PS: Peter Koenen heeft inmiddels gereageerd (zie reacties).
Tof Peer dat alles OK is! Hoop dat we snel kunnen bellen. Een aantal keer via skype geprobeerd, maar tevergeefs.

GEEN ZORGEN OVER ONS!

Beste allemaal,

Geen zorgen over ons. Wij reden door de Argentijnse pampa (platte land) zuidwaarts. Gemiddeld 1 inwoner per 40 km2 , denk ik. En dus zeker geen verbinding met de buitenwereld. Desondanks bereikte ons het bericht over de aardbeving direct. Wij hebben niets gevoeld van de schok.

Wel maken wij ons grote zorgen over Peter en zijn familie. Ik verwacht dat zij de schok wel gevoeld hebben, maar verder ongeschonden zijn. De familie van Lorena woont echter in Concepcion! Hoe gaat het met hun? Peer, mocht je mijn bericht lezen, laat iets van je horen via de site...

Peter

Los Alerces en Queulat (Puyuhaupi)

Een aantal dagen, nadat wij een verhaal geplaatst hebben en weer een wifi-verbinding hebben dan is het heerlijk om eerst alle reacties te lezen. Vooral blijven reageren, dus! Peer, bedankt voor je info. En de dinsdagavond-amigos...hier in Puyuhaupi spelen ze zaalvoetbal met vrienden onder elkaar (in een heuse gymzaal)... maar basketballen, Lex..........?!

Wij hebben inmiddels Argentinië verlaten. Het nationaal park Los Alerces, onze laatste stop daar, was erg mooi. Gezien de weersvoorspelling zijn we er direct begonnen met een bootexcursie over Lago Menendez naar de ventisquero Torrecillas, een overhangende gletsjer. Het was windstil en de bergen spiegelden prachtig in het meer (zie foto's). Het park is vernoemd naar de één na oudste boomsoort ter wereld, de Alerce. De boom kan zo'n 4000 jaar oud worden. Wij hebben een exemplaar gezien van slechts 2600 jaar oud... (maar nog altijd 590 jaar ouder dan onze jaartelling!). De excursie was tevens goed om ons vloeiende Spaans bij te houden. Om nou te zeggen dat dat lekker gaat... We kunnen ons prima redden en met iedereen een babbeltje maken. Maar echt een gesprek voeren in het Spaans valt nogaltijd niet mee. Op de camping in Los Alerces stonden we vrijwel alleen. Zie hier, kamperen met de fam. Flan Flin: http://picasaweb.google.nl/lh/photo/JuorwviVYXpNR9A5XqrqqQ?authkey=Gv1sRgCN2qtcTn_KeyMw&feat=directlink

Super veel ruimte met een prachtige plek, maar weinig gelegenheid om Spaans te spreken. De paar mensen die er waren kwamen echter wel samen in de groepsruimte toen het weer omsloeg. De tent stond er drijfnat bij in wat eens een prachtige omgeving was. De kindjes maakt het allemaal niet uit... Met trui en muts, stenen gooien aan het water, in korte broek een balletje trappen in de zon, huiswerk maken op een rustige middag, in de groepsruimte tafelvoetballen met Chileense kinderen, enz. Ze nemen het zoals het is. Super doen ze het 'het is hier eigenlijk net als in Spanje, maar dan leuker'!
En wat een supergevoel om alle tijd te hebben. Wat een luxe om met je eigen auto door zo'n prachtige omgeving te rijden. Heel hard gaat het niet. Na Los Alerces en de nodige formaliteiten bij de grens (bagage in de auto doorzocht, citroen eruit gevist.. waren we vergeten) zijn we Chili ingereden en uitgekomen op de Carretera Austral. Overigens hebben we op weg naar de Carretera Austral de Rio Futaleufu gevolgd. Een wilde, groen gekleurde, categorie 5 rivier in een prachtige omgeving. Ooit kom ik terug naar Chili om op deze rivier te raften...!
De Carretera Austral is de ‘snelweg' naar het zuiden. Om je een idee te geven hebben we een stukje opgenomen: http://picasaweb.google.nl/lh/photo/Xukio4fBOBk1sSWqRb1AyA?authkey=Gv1sRgCN2qtcTn_KeyMw&feat=directlink

En zo zijn we naar Puyuhaupi gehobbeld waar het weer is opgeklaard. Het regenwoud (er valt 4000mm regen per jaar!) is hier fantastisch. Grote delen van het nationaal park zijn nog nooit bereikt. De grote bezienswaardigheid is de indrukwekkende Ventisquero Colgante (gletsjer) waar we vandaag gewandeld hebben (zie foto's). Morgen een dagje thermen. Dinsdag rijden we door naar Puerto Tranquilo (als we het halen, 't is een lange tocht). Puerto Tranquilo ligt aan het Lago General Carrera. Dit meer wilden we eigenlijk aandoen op de terugweg, maar we hebben besloten om vanuit Puerto Natales de boot terug te pakken. Weliswaar is dat vier dagen varen (door de fjorden, wel de moeite waard), maar dat scheelt een dikke 1500km terug rijden.
Nu gaan we de voetbal wedstrijd afkijken op het dorpsplein tussen... Chili en Nederland (hoe kan het ook anders)... 3-5 voor NL.. cinco gorditos contra nuestros hijos!

Peter

De huttenocht

Met de zon in de rug konden we aan onze eerste echte huttentocht beginnen. Papa met een rugzak vol eten voor drie dagen, mama met alle kleren en slaapzakken en de kinderen ieder met hun knuffel, sloffen (dank je wel Lorena, ook Wout vindt ze mooi bij daglicht) en twee auto's. De tocht was maar liefst 18 kilometer (Mart heeft Wout voorgerekend dat hij anderhalve avondvierdaagse in één dag liep) en 700 meter omhoog. Het viel dan ook niet mee, maar na een spectaculaire overtocht over de waterval hebben we de hut Jacob toch bereikt. Een heerlijk relaxte hut, waar altijd warm water op het vuur stond voor mijn kopje thee en waar we lekker met z'n vijven spelletjes konden doen. De tweede dag zijn we een berg (Cerro Cella (2040 meter)) opgelopen. Vandaar uit hadden we een geweldig uitzicht over het hele nationale park en nog veel verder (zie foto's).
Helaas was daarna het eten op (die kleine van Vlieten eten ook al zoveel) en moesten we weer omlaag. De auto en de tent stonden nog op de achtergelaten plekken. Dat was erg luxe. Vandaag scheen de zon gelukkig nog steeds en konden we genieten van een heerlijke rustdag aan het strand. Morgen gaan we verder zuidwaarts (en volgens de krant hier de regen weer tegemoet). We zullen het zien.

Monique

Niet alleen maar zonneschijn...

Op 4 februari nemen we afscheid van Peter, Lorena, Oliver en Nique. (Super bedankt voor het geweldige verblijf!) In Puerto Fuy zitten we helaas veel bij de houtkachel van onze cabaña. De temperatuur is zo’n 15 graden gezakt en het regent twee dagen achter elkaar. De watervallen van Huilo Huilo zijn desondanks prachtig. De nabij gelegen vulkanen hebben we echter nooit gezien. We zijn dus blij als we Puerto Fuy achter ons kunnen laten. Met de auto op de boot varen we (op 7 feb) in anderhalf uur over Lago Pirihueico naar de Argentijnse grens. De tocht naar San Carlos de Bariloche gaat langs meren en grillige bergpunten. Onderweg zien we de zon even, maar in Bariloche lopen de mensen met mutsen op en de bergen zijn verdwenen in een dik, grijs wolkenpak. Toch maar kamperen… Er staat een koude harde wind maar de regen valt gelukkig ’s nachts.
Ondanks de vriendelijke Argentijnen is onze eerste kennismaking met Bariloche toch minder plezierig. Onze geparkeerde auto treffen we aan met een bon voor foutief parkeren (handig zo’n eigen vervoermiddel!). De bekeuringen moeten hier aan de balie betaald worden. Maar dat doen we niet zo maar. De parkeersituatie was erg onduidelijk, zonder bord en gele stoeprand en dus tekenen we bezwaar aan. Even later kunnen we in gesprek (dank voor 2 jaar Spaanse les!) met een vriendelijk dame. Ze is het geheel met ons eens, “de parkeersituatie is in heel Bariloche een ramp”. De bon wordt geseponeerd… Dat scheelt 480 pesos (100 euro, niet te flauw)!
Het klaart op. De vooruitzichten zijn goed. We gaan het toeristische Bariloche (het dorp zou niet misstaan in een Zwitsers Alpenlandschap), de tent en de auto achter ons laten voor een 3 daagse huttentocht in de bergen van het Nahuel Huapi.

Peter

Hoe staat het met ´de kinderen van Pucon´?

Na het bezoek aan Hogar Betania (stichting Maria de la Luz Zanartu), het weeshuis in Pucon, bleek dat er toch meer behoefte bestond aan educatieve spelen, dan aan 30 stoelen en een printer. Als docenten kunnen wij dat alleen maar toejuichen. Met de spelen hebben de weeskinderen (zo’n 30 in totaal) direct profijt van onze bijdrage. Een oude of tweede hands stoel zit tenslotte ook goed. We hebben afgesproken dat we eind maart komen kijken hoe ons geld besteed is en dat we dan graag een spelletje meedoen.

Van de andere helft van de bijna 1000 euro wordt een waterslang aangeschaft, om de kinderen van Escuela Huife te kunnen voorzien van stromend water. Escuela Huife is een klein basisschooltje, zo’n 20 km van Pucon. De 17 kinderen (groep 1 t/m 8 door elkaar!) verblijven in de school van maandag t/m vrijdag. In het weekend gaan ze naar huis.
De 750m slang bleek echter boven ons budget uit te komen. Gelukkig wilde de eigenaar van de doe-het-zelfzaak mee sponsoren (kleine 200 euro!). Het schooltje gaat nu eindelijk (na jaren steggelen met de gemeente, zonder succes) stromend water krijgen. De slang is inmiddels afgeleverd en de docente was ziels gelukkig. Omdat wij het schooltje graag ‘in bedrijf’ willen meemaken (het is nu vakantie) gaan we ook daar eind maart nogmaals langs. Aan sport werd helaas niet veel gedaan, dus wie weet kan ik nog een activerende gymles verzorgen.

Nogmaals heel veel dank voor jullie bijdrage! Zie tevens de foto’s.

Peter

De komende twee maanden!

De afgelopen dagen hebben we gekampeerd bij de thermas Rio Blanco. Water van 50C borrelt op uit de grond en wordt verdeeld over twee baden, direct langs de rivier Rio Blanco. Een superstek, waarvanuit we ook een tweetal wandelingen hebben gemaakt. Onderweg zijn we hopeloos verdwaald, maar later gered door de zoon van een boer, waardoor we het meer van de Torre Cochor toch bereikt hebben.

Inmiddels kamperen we weer in de tuin bij Peter en Lorena. Voorlopig voor de laatste paar dagen, want alle papieren voor auto zijn binnen, we kunnen dus op pad. Na een super verblijf van een maand bij Peter gaat de grote rondreis beginnen!

De gelande route kun je vinden op de kaart en ziet er als volgt uit:
4 Februari vertrekken we in zuidelijke richting naar Reserva Huilo Huilo.
Met de ferry steken we Lago Pirihueico over en de grens naar Argentinie.
Via route 234 zakken we in Argentinie af naar het nationaal park (NP) Nahuel Huapi (nabij Bariloche).
Via route 40 verder zuidelijk naar NP Los Alerces.
Bij Futaleufu gaan we de grens over naar Chili en volgen we in zuidelijk richting de Carratera Austral (route 7) met een stop bij de Glaciar Colgante.
De route vanaf Coyhaique tot aan NP Torres del Paine (Puerto Natales) volgen we zowel heen als terug. Op die route gaan we (op de heen of de terugweg) naar Lago General Carrera (Chili), de grens over bij Chile Chico, volgen route 40 in Argentinie, gaan naar NP Los Glaciares en komen zo in NP Torres del Paine. Daar willen we eind februari aan komen.
Terug in Coyhaique willen we vanuit Puerto Aisen met de boot naar Isla de Chiloe. Dan via Puerto Montt naar Caleta la Arena en Termas de Llancahue.
Eind maart gaan we van Puerto Montt naar Volcan Osorno en via route 5 naar Valdivia.
En dan... voordat we door rijden naar het Noorden van Chili... even uitpuffen bij Peter Koenen en familia.

De komende twee maanden (2 ½ ) is het afwachten wanneer we op internet kunnen en dus wanneer jullie onze verhalen kunnen lezen. Ook het mobiele ontvangst is beperkt. Ouderwets reizen dus.. geen bericht is goed bericht! Daarom nog wat nieuwe foto´s van ons verblijf in de thermen.

Groetjes Peter

Villarica

Hoi allemaal,

Zoals Mart al op de website schreef, wilden papa en mama nog graag de vulkaan Villarica op. Daarvoor moeten ze van zo´n 1350 meter naar 2750 meter klimmen. Vandaag was dan de dag dat het moest gebeuren. Om 5.15 uur ging de wekker bij papa en mama en bij gids Peter Koenen. We kussen onze lieve slapende mannetjes gedag (die blijven vandaag bij Lorena en opa en oma Koenen) en gaan dan op weg naar de voet van de vulkaan. We rijden onder een schitterende sterrenhemel, het weer ziet er goed uit. Als we aankomen bij de vulkaan komt ook de zon op. De rook uit de top waait horizontaal uit de krater. Dat ziet er minder goed uit, er staat erg veel wind. Het voordeel daarvan is wel dat de stoeltjeslift niet gaat en dat we echt één van de eersten zijn die om 7 uur naar boven lopen. Het eerste stuk door de rotsen en daarna moeten de stijgijzers onder voor de enorme hoeveelheden sneeuw die komen gaan. Zigzaggend gaan we gestaag omhoog. Maar het blijft flink waaien, waardoor het ook behoorlijk fris is. Jas en handschoenen die in de rugzak zitten kunnen gewoon aan. Dat is makkelijker gezegd dan gedaan in die wind. Zo´n tweehonderd meter onder de top zit de eerste groep die omdraait. Na overleg met hun gidsen besluiten we het voorzichtig via de andere kant te proberen. In de zwavelrook die aan deze kant de berg afwaait kun je geen adem meer halen. De andere kant is wat ijziger, maar met stijgijzers wel prima te doen. En om half één is het dan toch zover, we hebben de top van de enorme krater bereikt!
Bekijk hier de video: http://picasaweb.google.com/petermoniquemtw/REIS?authkey=Gv1sRgCN2qtcTn_KeyMw&feat=directlink

En vanaf hier heb je een prachtig uitzicht over alle vulkanen in de buurt. Het blijft uitkijken met de wind, maar het lukt Peter toch om weer prachtige plaatjes te maken. Super!! Na een kwartiertje gaan we een klein stuk onder de top, in de luwte van een rots, een bruin bolletje met extra belegen kaas uit Nederland (met dank aan opa en oma Koenen) eten. Dat smaakt!! Omlaag in de sneeuw gaat supersnel, dus we kunnen al vroeg in de middag alle avonturen aan onze thuisblijvers vertellen.

Morgen vertrekken we met z´n allen naar een camping afgelegen in de natuur. We blijven daar weer een paar dagen, dus we zijn weer even niet on-line (dus ook niet om te skypen). Volgende week hopen we dan toch echt te vertrekken. Het wachten is nog op de nodige papieren. De autoverzekering doet er 8 dagen over, en voor het papier waarmee we de grens over moeten staan liefst 20 dagen. De auto is op 15 januari gekocht, dus ................het kan nog even duren. Volgende week meer nieuws.

Veel lieve groeten weer voor alle lezers van de site,
Monique