Pech

Helaas, de pech is toegeslagen. Voordat wij naar het noorden (La Sarena) wilden gaan, wilden wij graag Lorena en de kinderen nog bezoeken. Lorena (vrouw van Peter Koenen) werkt momenteel in Concepcion. Onze kids wilden graag nog een dagje met Oliver (de oudste van Peter en Lorena) spelen. Op weg naar Concepcion (ong. 400 km) begon de versnellingsbak te trillen. De hele onderkant van de auto zat onder de olie. Concepcion hebben we uiteindelijk goed bereikt, maar de auto moest wel gemaakt worden... Er bleek een scheur van zo'n 15 cm in de buitenkant van de versnellingsbak te zitten. Aan nieuw kopen doen ze hier niet, dus de hele versnellingbak is in twee dagen uit elkaar gehaald en gerepareerd. Na de proefrit bleek ook de aandrijfas beschadigd te zijn. Daar wordt vandaag aan gewerkt... Is dit alles het resultaat van 7000km steenslagwegen of alleen van de spectaculaire 4x4 weg, die ik gereden heb in Cañi?

Ondertussen zitten we dus vast in Concepcion... inderdaad, de stad waar een maand geleden de aardbeving heeft plaats gevonden. Het leven gaat hier inmiddels weer zijn gangetje, maar er is heel veel schade aan de gebouwen, nog los van het persoonlijke leed. Momenteel is er één van de drie bruggen beschikbaar, dus de hele stad staat ondanks de restricties hartstikke vast (op iedere dag mogen de auto's met bepaalde eindnummers van het nummerbord niet rijden). Er wordt volop gewerkt om alles te herstellen. Het stadsdeel waar de tsunami is geweest ruikt nog altijd naar dode vis, die is achtergebleven na de vloedgolf. Veel winkels, sommige 7 verdiepingen hoog hebben veel scheuren, maar zijn gewoon open. Veel huizen zijn onbewoonbaar en overal liggen nog stapels puin. Inmiddels bij elkaar geveegd, maar nog niet opgeruimd. De universiteit is na een maand weer geopend en nieuwe studenten werden direct ontgroend. Leuk om te zien.

En Monique haar verjaardag (zo.) gaan we hier ‘noodgedwongen' vieren. We hadden verwacht vandaag noordelijk te kunnen reizen, maar helaas. Vanavond komt de familie van Lorena en houden we een asado (bbq). Monique weet nog van niets.. !! Zo heeft het wachten op de auto ook zijn positieve kant!

Peter

Cañi en Escuala Huife

We hebben weer een heerlijke week achter de rug. Het huis van Peter is wat leeg. Lorena werkt momenteel in Concepcion en de kinderen zijn bij haar. Onze kindjes hadden zich er erg op verheugd om weer met Oliver te kunnen spelen, maar wederom zijn ze aangewezen op elkaar. Gelukkig spelen ze erg graag met elkaar (en dat doen ze gelukkig uitstekend!).
Het natuurgebiedje Cañi ligt zo ongeveer bij Peter in zijn achtertuin. Met Peter als gids en twee jongens (USA/Israel) uit het hostel zijn we naar mirador Cañi gelopen. Een ongelooflijk mooi uitzichtpunt. We hadden fantastisch weer en konden maar liefst vijf vulkanen zien (Villarica, Lanin, Quetropillan, Llaima, Sullipulli).
Op eerste paasdag hebben we geen eieren gezocht, maar onze wandelbenen wat rust gegund in de Thermas Los Pozones. Een echte aanrader mocht je nog eens in Chili komen... wie weet.

Gisteren hebben we een intensieve middag achter de rug. We hebben nogmaals een kijkje genomen bij onze goede doelen-projecten. Het weeshuis in Pucon heeft onze bijdrage inmiddels besteed aan materialen, die ze gebruiken voor creatieve/educatieve activiteiten met de 27 kinderen, die momenteel in het weeshuis verblijven. Idealiter blijven de kinderen maximaal 1 jaar in het weeshuis. Dan zouden ze terug moeten keren naar hun familie. Maar in de praktijk verblijven de kinderen er jaren. De ‘leidsters' doen er goed werk en zijn erg betrokken bij de kinderen.
Bij de Escuala Huife is hard gewerkt. Twee heren hebben een geul van ruim 700 meter gegraven voor de waterslang, die vanuit de achterliggende berg het water naar school moet brengen. We werden er ontvangen met broodjes en toespraken van de leerkracht en één van de 23 leerlingen. In ons beste Spaans hebben we de middag doorgebracht bij het schooltje. Mart en Monique hebben de kinderen geholpen met rekenen en buiten gespeeld met de nieuwe voetbal. Tijn, Wout en ik zijn de waterslang naar de geul gaan brengen. Een volstrekt ander karwei dan in Nederland. Met twee enorme stieren voor een kar met houten wielen hebben we getracht de 7 slangen van 100m elk, op de kar te houden, terwijl de stieren de kar door de drek sleurden, langs brandnetels en over keien. Meestal rolden de wielen niet, maar werden gewoon voortgesleept. Op de site van de kinderen vind je twee korte videofilmpjes van het avontuur, de kar bevond zich toen nog op het rechte pad..
http://marttijnwout.reismee.nl/

Donderdag a.s. rijden we verder naar het Noorden, naar La Sarena, zo'n 400 km boven Santiago, aan de kust. Waarschijnlijk blijven we in Chili t/m Arica en gaan daar vanuit naar Peru. Na een uitgebreid verblijf in Peru gaan we via Bolivia naar Noord-Argentinië en dan terug naar Santiago. Zodra het wat concreter is zal ik de route intekenen op de site.

Groetjes,
Peter

Terug naar Pucon

Met een geweldige lunchstop in Valdivia (zie foto's) heeft de Galloper ons (na 7000km!) weer veilig ‘thuis' gebracht. Het zien van de Villarica-vulkaan gaf ook echt een thuisgevoel, ook voor de jongens. In de ondergaande zon kleurde de vulkaan prachtig oranje-roze. Dat is nog eens ‘thuis'komen bij Peter Koenen.
In Puerto Natales heeft de auto een kleine beurt gehad. Nieuwe aandrijfriemen, oliefilter, luchtfilter, bougies en een rubber slang naar de koeling. Na al die kilometers slechts een kleine 100 euro aan onderhoudskosten... (waarschijnlijk slechts een 1/10 van de kosten in NL). Gisteren heb ik 2 uur in de rij gestaan bij het gemeentehuis in Pucon. Het was de laatste dag waarop de basisverzekering en voor de auto verlengd kon worden en de ‘wegenbelasting' betaald moest worden. En met mij hadden dus heel veel Chilenen gewacht tot de laatste dag. Toen ik na twee uur de gemeenteambtenaar bereikt had miste ik een officiële kopie van het keuringsbewijs. En officieel wil hier zeggen, met een stempel van de notaris. Daar ging ik weer... naar de ‘notario'. Helaas, die was pas om 4 uur beschikbaar om te stempelen. Al met al was het na een dag gelukt om maar liefst 100 euro lichter te zijn en alle papiertjes weer op orde te hebben.

Tot snel,
Peter

Volcan Osorno

Terwijl de kinderen naast mij hard aan hun schoolwerk bezig zijn, typ ik het laatste reisverhaal van onze tocht door het zuiden van Chili en Argentinië. Vandaag reizen we terug naar 'huis', naar Peter Koenen.
Vrijdagavond zijn we aangekomen in Ensenada, een plaatsje aan de ingang van het Nationaal Park Vicente Perez Rosales. Aangezien we al veel in een cabaña gezeten hebben besluiten we hier de camping weer eens op te zoeken. Als het de volgende ochtend opklaart, blijkt hoe een prachtige plaats we weer hebben. Bij het meer waar de camping aan ligt hebben we ineens uitzicht op twee vulkanen: de Osorno en de Calbuco aan de andere kant. De Osorno hebben we inmiddels (tijdens twee mooie wandelingen) van alle kanten bekeken. Prachtig. Zondags wilde de vulkanen niet uit de wolken komen, en besloten we een dagje naar de Thermen van Ralun te gaan. Een bijzondere ervaring. Een kranig oud dametje roeide ons over de Rio Petrohue, daarna moesten we nog een klein stukje door het schitterende bos lopen, om uit te komen bij de warm waterbronnen die hier zeer idyllisch aan de oever van de rivier lagen. Maar wat bleek, door alle regen van de laatste dagen was de rivier zo hoog komen te staan dat het koude rivierwater in de warm waterbadjes was gelopen. Die waren nu slechts lauw. En buiten was het ook al helemaal niet warm. Verder dan met de voeten in het water zijn wij (Peter en ik) dan ook niet gekomen. Voor de kinderen bleek het een prachtplek om met de auto's te rijden. Die konden over de bergen, slippen in het zand en de poeltjes oversteken met de ferry (boomstam). 's Middags ging het rivierwater zakken en warmden de poeltjes weer wat op. Onze dappere mannen gingen dan ook nog even helemaal in bad!
Bij Peter Koenen gaan we even lekker uitrusten en vervolgens onze reis naar het noorden een beetje plannen. Meer nieuws volgt.

Groeten, Monique. .

Chiloe

Met een hoog reistempo en veel dorpjes waar het vervoer nogte paard (en wagen) gaat valt het niet mee om een internetverbinding te vinden. Vandaar dat jullie al even niets meer van ons gehoord hebben... maar de reis gaat verder:

De bootreis naar Puerto Montt hebben we goed volbracht. Qua wind was het een rustig, haast uitzonderlijk weertje. De Golfo de Pena, met normaal golven van zo'n 8 meter, deed nu de boot slechts lichtjes schommelen en dus hebben we alle maaltijden, die de Navimag serveerde, netjes binnen gehouden. Veel gezien hebben we echter niet. De dikke bewolking hing als een deken boven de honderden eilanden die we passeerden. Het hoogtepunt was een ommetje langs één van de gletsjers. Van zo dichtbij hadden we een gletsjer nog niet gezien. Varend tussen de ijsblokken door, waanden we ons in het poolgebied.
Met slechts 100 personen, drie etmalen op de boot, ontstonden er al snel leuke ontmoetingen. Onze kinderen speelden graag met Gaia (10jr) en Elio (4jr), de kinderen van een Italiaans-Franse familie (die we reeds in Puerto Natales ontmoet hadden en ook 5 maanden op reis zijn). Inmiddels, op Chiloe-eiland , hebben we gezamenlijk de verjaardag van Gaia gevierd. Voor onze mannen was dat erg leuk, want speelkameraadjes missen ze wel.
Ook op Chiloé merken we dat het nu laagseizoen is. De camping in Ancud was leeg. En de mensen hier klagen over het wegblijven van de toeristen na de aardbeving van 27 februari.
Chiloé is een mooi, groen, heuvelachtig en liefelijk eiland. De Chiloten hebben hun eigen cultuur met o.a. een bijzondere verzameling aan kleine kerkjes (ruim 150 stuks en net als de huizen bestaande uit hout en golfplaat). 16 Kerkjes staan op de UNESCO-lijst.
Onze mooiste dag op Chiloé (ook qua weer!) was echter de eerste dag, zonder kerkjes, maar met een heerlijk strandleven rond de Islotes de Puñihuil. We hebben gelopen langs het strand, koffie gedronken met de parkwachter, een vissersbootje gehuurd om naar de Humbolt- en Magallanespinguïns te gaan op de kleine eilandjes voor de kust en... verder veel vogels, zeeotters en zeehonden gezien, totdat de zon onderging.
Op het klimaat na (3200mm regen per jaar!) is het heerlijk leven op Chiloé...

Na een week op Chiloe, gaan we vandaag verder noordelijk, naar Lago Llanquihue, Lago Todos Los Santos en Volcan Osorno in Parque Nac. Vincente Pérez Rosales. Onze laatste drie dagen op Chiloe hebben we doorgebracht in de campo van Cucao. Een dorpje aan de westkust van Chiloe, met een woeste Oceano Pacifico en een prachtig regenwoud (zie: http://picasaweb.google.nl/lh/photo/NeVl9iOisb2NhkebmpQqlw?authkey=Gv1sRgCN2qtcTn_KeyMw&feat=directlink ) en... goed weer!

Peter

Torres del Paine

Ons laatste reisdoel in het zuiden van Patagonië is Torres del Paine. Vanuit Argentinië is het nog niet makkelijk om een voorraad eten voor een aantal dagen mee te nemen. Er mogen namelijk geen verse producten Chili ingevoerd worden. En dat wordt elke keer zeer streng gecontroleerd. De hele achterbak van de auto wordt nagekeken. Met een kist vol droogvoer mogen we wel de grens over, maar voor Torres del Paine ligt in Chili enkel nog het gehucht Villa Castillo. Met veel moeite weten we daar brood, kaas, wat appels en wat wortels bij elkaar te verzamelen. Meer verse dingen zijn er niet. Dat wordt dus elke avond worteltjes saus bij de pasta of rijst!
In Torres del Paine vinden we een mooie plek voor onze tent, een beetje uit de wind, bij campingplaats Las Torres. De eerste dag gedragen we ons als echte toeristen en maken een toer met de auto om de Cuernos (hoorns) te bewonderen. Allereerst worden we getrakteerd op een wei vol guanaco's en een lucht vol condors. Onvoorstelbaar veel. Peter en Tijn raken niet uit gefotografeerd. Het wandelpad naar de mirador Los Cuernos is maar kort. Gelukkig maar, want op de terugweg steekt er een storm op die onze Woutje bijna wegblaast. Hij vindt het helemaal niet leuk meer. Ook op onze windvrije plek op de camping blijkt het ineens stevig te waaien. We moeten de pannen vasthouden, anders waaien ze met inhoud en al van de brander af. Het wordt binnen eten. Daar waar een aantal trekkerstentjes helemaal plat waait, staat onze enorme Eureka als een huis overeind! De Chilenen hier kijken hun ogen uit. Ze willen meteen weten of dat 'hotel' van ons te koop is.
De volgende dag begint met een stralend zonnetje. We gaan al vroeg beginnen aan (volgens de kenners) de mooiste tocht in het park, die naar de mirador Las Torres (torens). Inderdaad een prachtige tocht, door een mooie vallei! Het laatste stuk is een uur flink klimmen, maar dan worden we beloond met een fabuleus uitzicht op de drie Torres. Onze kinderen oogsten veel bewondering, zij zijn de enige 'kleintjes' op het wandelpad! De weg terug is nooit een probleem, berg af, tent in zicht, als racewagens knorren ze weer omlaag. 's Avonds is het weer uit met de pret. Storm en regen houden ons weer in de tent. Helaas houdt de wind het vol tot de volgende ochtend. Een echte wandeling zit er niet meer in. We moeten dus weer als toerist op stap. De wandeling langs Lago Grey heeft door de storm veel weg van een strandwandeling; hoge golven op het water en wij maar uitwaaien op de kant. In het water liggen enorme ijsblokken die afgebroken zijn van de gletsjer Grey, aan het andere eind van het meer. Een indrukwekkend gezicht. En tot grote pret van de mannen spoelt er ook af een toe een 'ijsblokje' aan (wel koud!!). Op de terugweg steekt een Huemul (Andeshert) ons wandelpad over. Die ontbrak nog in de verzameling wilde dieren!
Aangezien de weersvoorspellingen erg slecht zijn, verlaten we Torres del Paine voortijdig en gaan we een warm onderkomen (en meer verse groenten!) zoeken in Puerto Natales. Dat is gelukt. Ook hier is het weer zoals het zo dicht bij de Zuidpool hoort te zijn; veel wind, veel regen en heel erg koud (maar een paar graden boven nul). We verheugen ons nu al op de boottocht (16 maart) die ons weer naar warmere streken van Chili (Puerto Montt) gaat brengen. Het is een afstand van ongeveer 2500 km over de weg. Wij zullen dan ook drie en een halve dag gaan varen.

We houden jullie op de hoogte, groeten, Monique

Wat een indrukken...

De Fitz-Roy is de andere indrukwekkende spits in het park Los Glaciares. Om die te bereiken op één dag is wat veel voor onze mannetjes. Met gehuurde tentjes en een rugzak vol muesli gaan we op pad naar campamento Poincenot aan de voet van de Fitz-Roy. Na een pikzwarte nacht is de zonsopgang spectaculair! De Fitz-Roy is gedurende enkele minuten vuurrood gekleurd.
Na ieder natuurspektakel denk ik ‘dit kan niet mooier'. Maar steeds weer word je hier verrast door nog mooiere beelden. Dat geldt zeker ook voor de gletsjer Perito Moreno (nabij El Calafate). Ondanks het hoog toeristische gehalte is de gletsjer spectaculair. Brokken ijs, ter hoogte van een flatgebouw, breken af en storten met een enorme klap in het meer.
Morgen verlaten we onze wifi-camping in El Calafate en reizen per Galloper naar onze laatste bestemming, Torres del Paine. De Galloper doet het overigens fantastisch tot nu toe. Slechts wat klein ongemak: haast een hoek van de bumper verloren (op z'n van Vliets weer muurvast gezet met ijzerdraad), een nieuw ventiel in de reserveband (band hing na iedere week leeg achter de auto), een klein lekje bij de koelvloeistof en een piepende stuurbekrachtiging tijdens de eerste meters. Maar verder rijdt de auto heerlijk. Na 25000km is het straks echt een koopje, Lorena!

En dan nog het thuisfront... Inmiddels hebben we er een neefje Niels bij, is Luuk op de wereld gekomen bij papa Boudewijn, wensen wij Mette heel veel beterschap, heeft nichtje Janne haar C gehaald, is Franc terug uit regio Vietnam en overwinteren opa en oma H'lem in het momenteel overstroomde en winderige Portugal (bah)... wat een indrukken!!

Peter

'Mythische Cerro Torre'

Ongelooflijk indrukwekkend, de mythische Cerro Torre. Slechts 3102m hoog, maar een absoluut magische spitst. Ik kan me voorstellen dat je als bergbeklimmer op deze top gestaan MOET hebben. Klimmers wachten soms zeven weken lang aan de voet van de berg op twee dagen goed weer. De harde, patagonische wind raast onophoudelijk.
In 1959, toen de berg werd beschouwd als de moeilijkste berg op aarde, beweerde Cesare Maestri als eerste de top te hebben gehaald. Toni Egger, zijn klimmaat, verongelukte echter en nam al het bewijsmateriaal met zich mee. Omdat alle volgende pogingen om de Cerro Torre te beklimmen mislukten twijfelde men aan het verhaal van Maestri. In 1970 keerde de getergde Maestri terug naar de Cerro Torre. Dit maal liet hij geen middel onbeproefd om de top te halen. Met een boor, aangedreven door een compressor, boorde hij gat voor gat voor de boorhaken en baande zich zo een weg naar boven via de oostgraad. 15m Onder de top keerde hij om... vermoedelijk omdat hij een goede ijsklimmer als Egger miste.
Pas in 1974 (15 jaar later) bereikte een Italiaans expeditieteam de top. In 1979 werd de top bereikt via Maestri's ‘compressor'route. Deze route is inmiddels de ‘normaalroute'. In 1985 voerde de Zwitser Marco Pedrini als eerste een solobeklimming uit.
(bewerkt uit: Mark van Hattem en Robbert Eckhardt ‘Grenzeloos verlangen' en Henk Flippo ‘Trektochten in Patagonië en vuurland')

‘Schrei aus Stein' is de titel van Werner Herzogs film over de beklimming van de Cerro Torre... Mocht je een avondje niets te doen hebben... Vast een aanrader!

Peter