Terug naar San Pedro

Na onze beklimming van een echte 5000-er gaan we per auto het nationaal park weer in. Nu om er doorheen te rijden richting het zuiden. Aangezien het een route is waarop niet veel verkeer is, moeten we ons eerst melden bij de Guarderia (politie) in Putre. Dan kunnen we op weg naar Volcan Guallatiri (ruim 6000 m). Een echte actieve vulkaan, de rookpluimen hangen er voortdurend omheen. Vervolgens rijden we naar Salar de Surire, op zo'n 4200 m, alwaar we ook overnachten. Het Salar is omgeven door vicuña's, nandu's, alpaca's, viscazcha's en in het meer zitten 3 soorten flamingo's. We wanen ons op een echte safari. Als de zon onder is zakt de temperatuur tot zo'n 5 a 10 graden onder nul. Gelukkig heeft de Conaf-refugio een houtkachel, waarmee het binnen lekker warm kunnen stoken. En slapen in een slaapzak met dekens erop is ook lekker warm. Buiten is het volle maan, en verder is er in de wijde omtrek slechts één ander lampje (van de Guarderia hier) te zien.
's Ochtends vroeg moeten we eerst de auto opwarmen, die is nog niet ontdooid. Na een half uurtje is dat gelukt en kunnen we naar de thermen aan de andere kant van het Salar. Daar komt het water met 66^oC uit de grond, en is er een meer ontstaan met een heel aangename temperatuur. Alleen je zwembroek daar aandoen is wel even erg koud. Maar in het water is het heerlijk toeven, en aangezien het hele meer een kleibodem heeft, kunnen de kinderen badderen en knutselen tegelijk. De gezelligheid wordt nog groter als Peter komt aanzetten met een kopje thee en een Snicker!
‘s Middags komt de wind opzetten en wordt het ontzettend koud. We rijden nog 100 km verder zuidwaarts en gaan dan bij Colchane het nationaal park weer uit. Het is pas half drie. In plaats van daar te overnachten besluiten we door te rijden naar Pica, zo'n 200 km verder. De auto heeft er echter minder zin in. Wat gaatjes in het koelsysteem zorgen ervoor dat de motor steeds te warm wordt en wij regelmatig een afkoelpauze moeten houden. Uiteindelijk besluiten we door te rijden naar de grote stad, Iquique, waar we wellicht de auto kunnen laten maken. Als we 's avonds in Iquique aankomen zijn we ruim 4000m gedaald! Vanuit het hooggebergte bevinden we ons opeens op zeeniveau. Met een jas aan kunnen we zelfs op het terras eten! Wat een bizarre overgang.
Maar belangrijker is dat de volgende dag de auto de garage in kan, wij alle nodige boodschappen kunnen doen, Peter zijn numero de RUT (sofinummer) kan verlengen en we ook nog tijd overhouden om aan het strand te spelen. Na een dag is alles geregeld en kunnen we weer de bergen in. Dit keer is de eindbestemming San Pedro de Atacama, daar waar we al eerder waren. We krijgen dan ook een warm onthaal, en de kinderen kunnen weer lekker op hun vertrouwde terras spelen. Overdag is het hier heerlijk, zon en zo'n 20^oC, maar 's nachts zakt de temperatuur hier ook tot onder het vriespunt. En verwarming, dat kennen ze hier niet. Ook hout voor een vuurtje ontbreekt in deze woestijn. We moeten dus vroeg het bed in!

Groeten, Monique

Terug naar Chili, terug naar de natuur.

Mijn laatste aanblik van La Paz is een straat vol prachtige mensen, die in de ochtendzon bloemen verkopen. De bolhoedjes van de vrouwen vormen een mooi silhouet in het tegenlicht. Ik ben op weg naar de garage om de hoek, waar de auto geparkeerd staat.
Het is woensdag 23 juni en vandaag verlaten wij Bolivia via de grens bij Tambo Quemada. We gaan terug naar Chili, terug naar de natuur van het nat.park Lauca, volgens de gids een van de mooiste gebieden van Chili... Kan het nog mooier dan? We hebben hier de eerste maanden van onze reis al zoveel moois gezien.
En jawel, het kan nog mooier!!
Hoe dichter bij Chili, hoe mooier de natuur wordt. Eerst rijden we langs de Sajama-vulkaan in Bolivia. En na een soepele grensovergang rijden we in Chili langs de Parinacota-vulkaan en zijn tweelingbroer, de Pomarape, beide zo'n 6300m hoog. De grensovergang ligt overigens op 4500m hoogte... ook niet mis (de auto tuft prima verder).
Vanuit Putre (waar we een comfortabele cabaña vinden) verkennen we het nat.park de komende dagen. Ik maak een onvergetelijke tocht met de auto door een buitengewoon gekleurd landschap, echt onbeschrijfelijk. De autotocht sluit ik af met een klim naar een 5000m hoge top, mijn eerste 5000-der.
Maar er wacht ons nog een top van boven de 5000m, de Guaneguane. Het is vast niet normaal om dat met je kinderen te doen, maar ach... 't Is dat de kinderen het zo leuk vinden en wij ook! Eerst zien we een vos, halverwege vliegt er een condor vlak over ons heen en aangezien er geen pad omhoog gaat, moeten we zelf de route zoeken naar de top... en ook dat vinden we allemaal leuk... Maar wat is het zwaar om op die hoogte te klimmen. Na iedere 25 passen is het stilstaan en op adem komen... zeker in het losse vulkaanzand. Het uitzicht vanaf de top is prachtig. We zijn vlak bij de Parinacota Pomarape vulkanen en onder ons liggen de zoutmeren van Cotacotani. Het nat.park Lauca is echt waanzinnig mooi!!

Morgenochtend (zondag 27 juni) beginnen we aan de tocht zuidelijk richting Colchane, met een overnachting bij Salar de Surire. Een weinig bereden route over 253 km zandweg... ons volgende avontuur.

O ja, en dan de WK nog. Chili moest zijn laatste, belangrijke groepswedstrijd tegen Spanje spelen. Het gemeentehuis in het dorpje Putre was omgetoverd tot arena, met groot scherm, balonnen, gratis cola en empenadas , een geschminkte Chileense vlag op ieders gezicht en zelfs met vuvuzelas. Natuurlijk was de basisschool 's middags dicht voor het evenement!
Met veel sneeuw in het beeld zagen we hoe Chili verloor, maar... zich toch plaatste voor de volgende ronde.

Groetjes, Peter

La Paz

Onze volgende bestemming in Bolivia is La Paz. Als we komen aanrijden over de Altiplano zien we La Paz in de quebrada liggen. Een prachtig gezicht. Volgens ons reisboek de enige stad waar de rijken beneden en de armen boven (kouder en veel meer wind) wonen!
Het eerste hostal waar we gaan kijken is wel oké. Het is ook veel te druk op de weg om verder te zoeken. Auto aan de kant van de weg gezet en uitpakken maar. Als we daarmee klaar zijn en alles in de kamer staat is de auto inmiddels voorzien van een wielklem; fout geparkeerd! Gelukkig kunnen we al weer een beetje beter Spaans en als Peter zijn verhaal op het politiebureau doet krijgt de desbetreffende agent op straat via de telefoon de opdracht om het ding weer van de auto af te halen. Het mannetje stond nota bene gewoon voor ons hostal! Hoezo 'toeristje pesten'?.
Het hostal bevalt bij nader inzien ook niet zo, na een verkennende ronde in de buurt besluiten we het aan het eind van de middag te ruilen voor een ander, dit keer een hotel. We laten ons niet nog eens pakken en dus blijven we bij de auto als we weer inladen!! In het hotel krijgen we een kamer op 5 hoog. Vanaf het dakterras (6 hoog) hebben we een prachtig uizicht over de stad en over de markt beneden ons.
De eerste ochtend dat we in La Paz zijn speelt het Nederlands elftal. Dat willen we niet missen al moeten we de wekker op 6.15 uur zetten. En met nog een uur tijdsverschil met Peru valt opstaan niet mee. We gaan in een Nederlands oranje-café kijken en met alle landgenoten (en één dappere japanner) is het reuze gezellig. Over de wedstrijd hoef ik weinig meer te vertellen...........
Daarna hebben we het rustig aan gedaan. We vermaken ons in de stad, de kinderen rijden nu met hun autootjes op het dakterras, er is hard gewerkt voor school en tussendoor kijken we delen van voetbalwedstrijden. In de hoofdstraat hier staat een aantal grote schermen, daar kunnen we met de Bolivianen meekijken. Maar zelfs onze hotelkamer is voorzien van een tv.
Morgen reizen we door (of terug, hoe je wil) naar het Noorden van Chili. Daar willen we het Nationaal Park Lauca bezoeken. We zullen dus nog even op hoogte (4000m) blijven!!

Veel groeten, Monique

Lago Titicaca

Daar zitten we dan in een hostel in Puno, vlak bij de enorme markt en bij het grootste meer van Zuid-America, Lago Titicaca. 'Nee, hier koken kan eigenlijk niet, dat hebben we nog nooit meegemaakt'. 'Ja, maar wij willen toch eigenlijk wel graag koken voor onze mannetjes'. Dat vond de eigenaar toch niet zo gek, want hij had een week in het ziekenhuis gelegen na een voedselvergiftiging van één van de restaurantjes. Nou, onder de trap, op de binnenplaats, mocht ik dan wel een potje koken...
Na een (toeristisch) bezoek aan de drijvende eilanden, nabij Puno (maar toch wel de moeite waard), rijden we enkele dagen later naar het schiereiland Capachica, aan de westkant van het meer. Daar helemaal geen toeristen, wel een slechte weg en we belanden midden in het feest van het jaar. We vinden uiteindelijk een hospedaje met uitzicht op het meer (bijna in het meer)... 'Nee, dit is voor ons ook wat bijzonder, een Nederlandse familie, die komt aanwaaien (niet via een agencia), met kinderen en die ook nog zelf willen koken!' Pero, no problema!
Maar, wat ligt de hospedaje hier mooi. We kunnen slapen in twee kleine hutjes van adobe (leem) met riet. Het feest op de plaza (half uurtje lopen) is tradioneel, met muziek, mooie kleding en veel bier. De dag erna, lopen we via de top van het schiereiland, naar het dorp Llachon voor de afsluiting van de festiviteiten, het stierenvechten. Het hele dorp loopt uit en verzamelt zich rond de tijdelijk gebouwde arena. 'Y el toredor va a morir el torro?' vraag ik, uit angst voor onze mannetjes. Nee, we kunnen met een gerust hart kijken, hoe de stierenvechter de stier vermoeit en de stier de toredor op de horens neemt! Het was kort, maar spectaculair om te zien.

Na drie nachten maken we ons op voor de rit naar Bolivia. Niet ver, maar hoe zou het gaan bij de grens, met onze Chileense auto?
Tegen alle verwachtingen in stonden we in een half uurtje op Boliviaans grondgebied, met alle stempels en papieren. Copacobana is het toeristische dorp, waar vanuit de bootjes vertrekken naar het geboorte eiland van dé inca's, ja zelfs van de zon volgens de legende. Het is twee uur varen, wij gaan niet meer voor de inca-ruines, maar voor de wandeling over het eiland, van Noord naar Zuid. We hebben zo'n vier uur voor de 9 km, want om 1500 uur vaart het bootje terug. Of dat wel halen met onze kinderen? Best! Het is een prachtwandeling, met mooie vergezichten. Het Titicaca-meer is prachtig blauw, ongelooflijk groot (het is net een zee) en omgeven door hoge (sneeuw)bergen.
's Avonds kunnen de kinderen hun verhalen kwijt in het Nederlands, want in het zelfde hostel, op het dakterras, loop ik een LO-collega tegen het lijf! Ongelooflijk toevallig! Met z'n allen gaan we uit eten.., bij kaarslicht want voor de tweede keer heeft het hele dorp geen elektriciteit.

Groetjes, Peter

Niños-Hacienda

De niños-hacienda is een waar paradijsje, een echte aanrader voor iedere Cusco-bezoeker. De inca-ruines van Tipon liggen 6 km van de hacienda. Na een ochtend-bezoek aan de ruines lunchen we op onze verranda en spelen we een potje tennis in de namiddag. Als we de volgende dag naar Pisaq willen moeten we na enkele minuten al rechtsomkeert maken. Alle hoofdwegen zijn geblokkeerd vanwege een landbouw-protest tegen de regering. Op de weg liggen boomstammen en rotsblokken, eetstalletjes zijn opgebouwd, kinderen rijden met fietsjes omlaag en om de vijf honderd meter ligt er wel een voetbalveldje midden op de weg, waarop de jeugd zich uitleeft.
't Geeft niet, we vermaken ons best nog een extra dagje op de hacienda.
Als we de volgende dag bij Pisaq aankomen belanden we midden tussen de toeristenbussen, die wellicht allemaal tegelijk komen, vanwege de staking van gisteren. Gelukkig is het richting de Intiwatana (de zonnetempel), die een stukje verderop ligt, een stuk rustiger. We lopen via het inca-pad omlaag naar het dorp, in de wetenschap dat Pisaq de laatste inca-ruine is die we bezocht hebben. Morgen, do. 10 juni, rijden we naar Puno, aan het Titicaca-meer... inmiddels op de hoogte van de verkiezingsuitslag (moeten we nog wel terug komen naar NL?) en nog maar een dag te gaan tot het WK...

Jolanda, heel erg bedankt voor het heerlijke verblijf op de hacienda en succes met het fantastische werk dat je voor de niños doet!

Groeten, Peter

Machu Picchu

De dag na onze trektocht vertrekken we in de namiddag vanuit Ollantaytambo naar Aguas Calientes. Na al die regenval in januari en februari is dat nog niet zo makkelijk. Een groot deel van het spoor is kapot, vandaar dat we eerst met de bus moeten en daarna in de trein mogen. De tocht van 42 km duurt daarmee ruim 4 uur. Iedereen is moe als we 's avonds in Aguas Calientes aankomen. Maar voor het eerst in ons reizigersbestaan staat er iemand met een bordje op het station 'familia van Vliet'. Dat is nu wel erg prettig. We laten ons graag leiden naar het gereserveerde hostal. Daar zetten we de drie éénpersoonsbedden tegen elkaar aan, zodat we met z'n vijven in een rijtje kunnen slapen. Gezellig!
De volgende dag willen we graag de Putucusi op, de berg tegenover de Machu Picchu. Helaas komen we niet verder dan een slang (erg mooi) en een half uur lopen. Daarna is ook dit pad verwoest door de regen. Dan maar terug de vallei in naar de botanisch tuin en naar het museum.
Goed uitgerust staan we de volgende ochtend om 4.55 uur op. Je moet er wat voor over hebben als je de zonsopkomst op de Machu Picchu wilt zien. En we zijn niet de enigen. Buiten, bij de bus staat al een rij van ruim 200 mensen. En boven bij de Machu Picchu staan er nog meer. Tegenwoordig mogen er ook nog maar 400 mensen in twee etappes de Wayna Picchu op (de berg achter de Machu Picchu, die van de beroemde foto). We zijn nummer 358 en nummer 359 (de kinderen tellen niet). Dit betekent dat we al om 7.00 uur omhoog moeten. Het is een steile klim met prachtige uitzichten op de Machu Picchu, de laaghangende wolken om de bergen en de besneeuwde toppen wat verder weg... en dat tijdens de zonsopkomst!. En daar staan we dan, om 8.00 uur bovenaan!! Zeer indrukwekkend is het Machu Picchu plaatje beneden ons. Het idee, dat er op deze steile terrassen gewassen werden verbouwd. Mart moest er niet aan denken dat hij daar moest schoffelen!
We gaan aan de andere kant omlaag. Maar dat gaat niet zomaar. We moeten langs kabels en over laddertjes, en we gaan lager en lager. Veel lager dan de Machu Picchu. Uiteindelijk komen we bij de tempel van de maan. Die ligt op een prachtige plaats boven de rio Urubamba, en is gemaakt in de natuurlijke rotsen. Na lekker uitgerust te hebben, kunnen we ons opmaken voor de klim terug. Dat valt nog niet mee: we hebben vele traptreden te gaan. Om 11 uur arriveren we (redelijk uitgeput) weer in de Machu Picchu. Tijd voor een lunch en een siësta, bovenop bij het huis van de wachter, zodat we een prachtig overzicht hebben. In de namiddag gaan we dan toch de site bekijken. We zwerven door de straatjes, huisjes, tempels en terrassen, allemaal even mooi. Moe maar voldaan keren we aan het eind van de middag, via het echte Incapad terug in Aguas Calientes.

Inmiddels zijn we aangekomen in Tipon (30 km ten zuidoosten van Cusco), waar we door Jolanda twee dagen zijn uitgenodigd in de Hacienda van het Niños hotel. Gisteren hebben we samen (en met haar vriend en kinderen) van een heerlijke almuerzo genoten. Het is hier echt een paradijs op aarde. Huisjes in stijl en zeer comfortabel, een enorm buitenterrein met allemaal zitjes en terrasjes, heerlijk eten, zeer vriendelijk personeel, paarden waar de kinderen hun paardrijkunsten op kunnen oefenen en tot Mart z'n grote vreugde ook nog een tennisbaan. Wij kunnen weer even helemaal bijkomen. Het is als een echte, luxe vakantie in onze reis!

Veel groeten vanaf de veranda, Monique

Lares a Ollantaytambo

Vanuit Cusco rijden we op 28 mei naar Ollantaytambo. Daar laten we de komende dagen de auto gepakt achter op het terrein van het hostal. De volgende dag worden we opgehaald door Cesar van Ecotrek Peru. In de auto maken we kennis met onze gids, de 23 jarige Fidelus. Een vrolijke, energieke Peruaanse, die geschiedenis van de (pre-)Inca's heeft gestudeerd. Ze heeft dus een boel te vertellen en belangrijker nog, ze gaat fantastisch om met onze mannetjes.
Na een heerlijke duik in de thermen in Lares kunnen we aanschuiven voor de lunch. Dat is even wennen, dat alles klaar staat, zonder dat we er iets voor hoeven te doen. Ondertussen laden Cesar, Carlos (de kok) en Hilario alle bagage op de paarden. Wij hoeven de komende vier dagen alleen maar te lopen en te genieten en dat gaan we dan ook doen. De bergen zijn prachtig, hier en daar staat een huis met kleurige mensen, alpaca's en schapen. De huizen zijn meer blokhutten van steen en een rieten dak, meestal zonder licht en elektra. Bij Hilario (de eigenaar van de paarden) in Huaishuasi kamperen we de eerste nacht op 3750m hoogte. Huaishuasi bestaat uit een aantal huizen en een schooltje met een zandveldje. De volgende ochtend spelen we daar een voetbalwedstrijd met enkele kinderen uit het dorp. De moeders zijn de supporters (hier nog zonder vandalisme). Na de lunch (een stevige, warme maaltijd) klimmen we tot aan de pass Ipsayjassa (4450m), al zingend: 'como estan, amigos, como estan? Esto es...' (Fide)lus leert onze mannentjes de nodige Spaanstalige liedjes. Ik leer 'hoe heet je?' (Ima su tiqui?) in het Queshua, zodat ik ook wat tegen de kinderen langs de route kan zeggen.
De tweede nacht staan we in het open veld. Het kampvuurtje voor het eten is heerlijk, maar als het hout op is gaan we na de maaltijd snel de tent in... brrrrrr. De derde dag is een lange loopdag. Op de Patacancha-pass maken we een Pacheta (een steenmannetje) en vragen de goden om een goede tocht. Als we onderweg bij één van de huizen lunchen krijgen we een goed beeld van hoe de mensen hier in de bergen leven. De foto's spreken denk ik al voor zich... het is een hard leven hier in de bergen. 's Middags lopen we door naar Huilloc, waar we, net voorbij het dorpje kamperen langs de rivier. ‘Ochtends staat het ijs op de tent. Ik lag met al mijn kleren aan in de slaapzak en heb heerlijk geslapen. Na vier dagen op hoogte dalen we vandaag af naar Ollantaytambo, dat op 2800m ligt. Het is een prachtige, warme dag. Samen met Cesar en Lus bezoeken we onderweg de inca-ruine Pumamarka. Rond 1500 uur sluiten we de vierdaagse trektocht af met een lunch op het terras in Ollantaytambo. Mooi om zo, in vier dagen tijd, van Lares terug naar ‘huis' te lopen. Het afscheid van Lus valt de mannetjes (en Lus) zwaar. Een goed teken! we hebben allemaal genoten!

Peter
PS: Op de kaart vind je de rest van de route die we ongeveer zullen volgen tot eind juli.

Cusco

Na de rustige Colca Cañon rijden we op vrijdagmiddag Cusco binnen. Dat wil zeggen, ik ben blij dat Peter rijdt, want wat een drukte hier. We moeten onze weg in de smalle eenrichtingsstraatjes vinden tussen alle toeterende taxi's, bussen en andere haastige autootjes door. Maar het is weer gelukt, na een aantal rondjes arriveren we op de Plaza San Blas. Van daaruit moeten we te voet verder, want trapjes kan zelfs onze auto niet op! We vinden er zowaar een heel appartement. We wonen dus echt weekje in Cusco! En de auto kan voor een weekje de garage in. Niet nodig hier, alles kan te voet of per taxi. Als we ons geïnstalleerd hebben gaan we eerst rustig weekend houden. We beginnen met de finale van de Champions League. Die wordt hier rond lunchtijd uitgezonden, dus we konden gedurende een sandwich buffet de wedstrijd volgen. Tijn blij, want de club van Sneijder heeft gewonnen. En zondag was de verjaardag van Tijn. Die vierde zijn 8-jarige verjaardag wel in een heel bijzondere setting. Op de Plaza de Armas werd (speciaal voor zijn feest!) een hele optocht in klederdracht gehouden (zie foto's). We hebben de hele middag lekker op de trappen zitten kijken. (Op de site van de kinderen kun je Tijn zijn verhaal lezen.)
Natuurlijk hebben we ook nog wat aan de Inca-cultuur gedaan. In Cusco zelf liggen nog prachtige voorbeelden van Inca-muren. Daarna hebben we het een en ander in de buurt van Cusco bezocht. Daarvan blijft de Saqsaywaman, op de heuvel boven Cusco, toch wel het meest indrukwekkend.
Verder hebben we ons bezig gehouden met het organiseren van de activiteiten voor de komende 10 dagen. Dat is hier in dit toeristisch gebied wel noodzakelijk. We gaan allereerst een trektocht van 4 dagen door de bergen en de bergdorpen hier in de omgeving maken. We gaan met een gids, kok, paardenman en vier paarden. Mochten de mannen moe worden, dan is er één paard voor hen! Vervolgens gaan we per trein naar Aguas Calientes, om van daar uit de Machu Picchu te bezoeken. We houden jullie op de hoogte.

Groeten, Monique