Cañon del Colca

Cañon del Colca

Met een prachtig uitzicht op de El Misti vulkaan rijden we over de hoogvlakte Laguna Pampa Blanca. Net de nodige foto's gemaakt van de Vicuña's en nu op weg naar onze hoogste pas tot nu toe. Wederom een test voor ons en de auto. De hoogte van bijna 5000m voelen we allen in ons hoofd, maar de auto doet het prima. Via Chivay rijden we de Cañon del Colca in, ons reisdoel voor de komende week. In Yanque (3500m) verblijven we in het familiaire hostel Bella Flor. Het leven in Yanque gaat nog zoals eeuwen geleden, in de straatjes lopen meer schapen, koeien en ezels dan mensen. En we boffen, want één maal per maand wordt er een film gedraaid in het gemeentehuis en dat mogen wij meemaken. Jong en oud zitten in het zaaltje, allen nog altijd traditioneel gekleed. Onze enige overeenkomst is de warme muts (verwarming kennen ze hier niet en 's nachts koelt het af tot onder nul). De Koreaanse cultfilm was (Spaans nagesynchroniseerd) goed te volgen.. (zoveel wordt er meestal niet gesproken in Koreaanse films).
We wandelen in de prachtige omgeving van Yanque en begeven ons op de pre-inca-paden, waarover de inwoners van Yanque iedere dag naar hun land lopen om daar met de hand hun terrassen te bewerken. Wij mogen dat een dagje meebeleven, met de familie van het hostal. Alle maïskolven moeten geplukt worden. Tijn brengt daarna de zakken maïs met de ezels naar het doorgaande wandelpad. Een prachtige ervaring voor ons allen en heerlijk om zo tussen de Peruanen te zijn.
Speciaal voor het lokale feest op 15 mei blijven we nog een dagje langer. Alle stieren in het dorp worden gezegend op de plaza, hetgeen gepaard gaat met een fiesta, mooie kleding, dans en veel chicha: http://picasaweb.google.nl/lh/photo/aA9xOgCwFPfkMXfNFnNLujMzPTNdqdbhNmCB-o8eGWA?feat=directlink

Verderop in de vallei, 1 km na Pinchollo gaat er een 4x4 weg de bergen in. Met de beschrijving van de lokale bevolking gaan we op zoek naar een geiser. Mart voelt zich niet helemaal lekker en dus rijden we zo ver we kunnen (zo'n 4 km) de bergen in, vanaf daar is het nog 5 km te voet tot aan de geiser. De geiser ligt langs de rivier en spuit met veel geweld zo'n 6m de lucht in. Het is een indrukwekkend gezicht in een prachtige omgeving. Sinds Torres del Paine spotten we ook weer de nodige condors.

We verplaatsen ons naar het eind van de Cañon del Colca, naar Cabanaconde. Hier is het steilste gedeelte van de vallei, met een hoogteverschil van zo'n 3000m! Vanuit Cabanaconde kun je naar de Rio Colca lopen, diep in de vallei. Aan de andere kant liggen enkele dorpen die alleen te voet bereikbaar zijn. Wij gaan naar Sangalle, toepasselijk Oasis genoemd. Na de afdaling van 1200m hoogteverschil (pfff) bereiken we de zwembaden van Oasis. Super, een duik na zo'n wandeling. Maar wat wacht is natuurlijk de terugweg... en 1200m stijgen is een stuk minder leuk bij een temperatuur van bijna 30 graden. Wout wordt halverwege gered door een langslopende muilezel. Voor 10 soles (2,5 euro) is hij verlost van de klim. Na bijna 3,5 uur zijn we allemaal boven, een zeer knappe prestatie van onze mannetjes!! De frietjes hebben we weer verdiend, toch!

We rijden terug naar het begin van de vallei, naar Chivay. Onderweg komen we langs Cruz del Condor en we zijn vroeg genoeg om heel veel condors van dichtbij te zien. Een prachtig gezicht.
We relaxen nog een dagje in de thermen, want daarna zitten we twee dagen in de auto, via Puno naar Cusco.

De verjaardag van Tijn komt eraan en die zullen we zondag 23 mei in Cusco vieren. Een leuk vooruitzicht.

Arequipa, Peru

Vanuit Arica zijn we naar Peru gereden. Maar de grens over, dat gaat niet zomaar. Allereerst moesten we vele papieren (in vijfvoud) invullen. Vervolgens mocht de auto Chili niet uit omdat we geen Chileense burgers zijn. Toen we dat toch voor elkaar hadden (dan wel voor max. 90 dagen), kwamen we aan bij de grens van Peru. Daar moest alle bagage door de scanner. En we hebben toch wel een achterbak vol spullen. Ook moesten we 5 stempels verzamelen, elk natuurlijk bij een ander loket. Twee uur later reden we (met bagage en stempels) Peru in. Om vervolgens bij elke politiepost aangehouden te worden, omdat de auto een Chileens kenteken heeft (de Chilenen zijn hier niet erg geliefd). We stappen maar steeds snel uit om te melden dat we Holandes zijn. En inmiddels hebben we de auto van een mooie oranje Holanda sticker voorzien.

In Peru is onze eerste standplaats Arequipa. Een grote stad, omringd door drie grote vulkanen; El Misti, Chachani en Pichu Pichu. Allemaal bijna 6000 m hoog. Een heerlijk klimaat hier. Zo'n 20-25 graden en elke dag een zonnetje. We verblijven voor het eerst in een hostal. Eentje met een groot dakterras en een mooie patio. We hebben het gevoel dat we nog steeds kamperen, we kunnen zelfs buiten koken. En omdat we nog buiten het toeristenseizoen zitten (dat is voor ons leraren de eerste keer) is het hier heerlijk rustig.
Het allereerste dat we hier meemaakten was Moederdag. Dat is hier een enorm feest. Iedereen is vrij. Uitgedost in de mooiste kleren gaan de mensen de straat op en lekker op de Plaza zitten.
Veel bloemen overal en iedereen gaat lekker een hapje eten. Dat laatste hebben we ook maar gedaan. Wel voorzichtig, want eten in Peru.......? Ik heb vele felicitaties op straat in ontvangst mogen nemen, eentje zelfs met een kus erbij. Maar dat mag dan ook wel met zulke mooie mannetjes!! Onze kinderen zijn hier een enorm bekijks. Buitenlanders zijn ze wel gewend, maar buitenlandse kinderen hebben ze volgens mij zelden gezien. En dan eentje met blauwe ogen!!
Gisteren hebben we het Monasterio de Santa Catalina bezocht. Een indrukwekkend, sfeervol klooster (zie foto's). We hebben er een hele middag rondgeslenterd. Vandaag zijn we naar de het museum geweest waar de mummie Juanita ligt. Het inca-meisje is zo'n 500 jaar geleden, op de berg Ampato (6300m) geofferd aan de goden. In de ijskap daar is ze wonderwel bewaard gebleven. Zelfs haar organen zijn nog intact.

En dan de auto nog. Die hebben we meteen in Arequipa in de garage gestald. Daar is ie inmiddels voorzien van nieuwe rubbers bij de schokdempers. Peter en Wout hebben hem net opgehaald en volgens Wout hebben we een nieuwe auto. Hij is namelijk ook van binnen en van buiten schoongemaakt. We zijn dus weer klaar voor vertrek. Morgen gaan we voor een aantal dagen de Colca Cañon in om daarna weer Arequipa terug te komen.

Monique

Arica. 6,4 Op de schaal van richter!

De ruim 700 km naar Arica, door de zandbak van Noord-Chili,hebben we flot afgelegd. Het duurde wel enige tijd voordat we een cabaña gevonden hadden... veilig buiten de stad in de campo. Veilig?!... De kinderen zijn net in hun eerste diepe slaap als met veel gekraak het huis begint te schudden. Kort, maar heftig!! Een vaas valt uit de kast kapot op de grond. De suikerpot en een pan op het aanrecht volgen. De buitendeur en een raam slaan open. Maar voordat we naar buiten willen gaan met de kinderen (die nog steeds slapen!) staat alles weer stil... behalve wij dan. We trillen op onze benen. De eigenaar en de familie komen direct informeren of alles goed is. Jawel, alles goed!

Vandaag lezen we in de krant dat de korte, maar heftige beving 6,4 op de schaal van richter had en dat het epicentrum landinwaarts lag, rond de grens met Peru, zo'n 50 km van Arica af. Direct na de beving bleken veel inwoners in het centrum van Arica de auto gepakt te hebben om een veilig onderkomen in de bergen te zoeken.. bang voor een Tsunami... toen nog niet wetende dat het geen zeebeving betrof. Gelukkig zitten wij dus veilig in de campo, iets meer op hoogte, zo'n 4 km landinwaarts.
Het leven gaat door... voor de Chilenen niets bijzonders.. een bevinkje van 6,4... Geen paniek dus bij het thuisfront!!

De auto heeft vanochtend de keuring goed doorstaan. Daarna hebben we de stad van bovenaf bekeken (uitzichtspunt) en hebben we genoten op de vismarkt in de haven, wederom met veel zeeleeuwen en pelikanen. Omdat het klimaat en het strand hier heerlijk is blijven we nog een nachtje extra, voordat we zaterdag 8 mei de grens oversteken naar Arequipa.

Peter
PS: Het fotoalbum 'op hoogte' is gevuld.

Op hoogte!

Strakblauw is het, als we opstaan. Om 8.00u. hebben we afgesproken met Claudio, een lokale gids, die we via onze cabaña hebben leren kennen. Ook hij is opgetogen over de sneeuwval in de bergen en wil ons graag begeleiden naar de Lagunas en vulkanen Miscanti en Miñeques. Wij maken graag gebruik van dat aanbod. Hij kent tenslotte de omgeving en voor ons en de auto wordt het een eerste test op hoogte. Gestaag rijden we naar een hoogte van zo'n 4300m. Als we bij de ingang van het nationale park zijn heeft de auto de eerste test goed doorstaan. Met de jongens gaat het ook goed. Zij gooien sneeuwballen terwijl wij genieten van het overweldigende landschap! Met een gids van de Conaf lopen we een ronde van anderhalf uur, langs de meren aan de voet van de vulkanen, die bijna 6000m. hoog zijn! Onderweg wordt er veel verteld over de historie en de flora en fauna... boffen wij, nu met twee gidsen!
Als we verder zuidwaarts rijden, in de richting van Argentinië, naar Salar de Talar, wordt de weg onbegaanbaar door de sneeuw. Een Braziliaans echtpaar in een dure 4x4 Toyota (!) komt zelfs vast te zitten in de sneeuw.. en onze Galloper!! Jawel, doet zijn werk goed. Wij trekken de dure Toyota probleemloos uit de sneeuw. Ons vertrouwen in de auto groeit met de minuut. Mart en Tijn vallen in slaap in auto. Zij voelen zich toch niet topfit op deze hoogte.
In de namiddag rijden we naar een afgelegen bergdorpje, Talabre. We voetballen een potje op 3600m. hoogte, als Mart en Tijn hersteld zijn. We genieten wederom van een mooie zonsondergang voordat we tevreden terug rijden naar San Pedro. Helaas kom ik daar met hoofdpijn aan. Ik duik direct mijn bedje in... toch een pittig dagje, zo...

Vandaag is onze laatste dag in San Pedro. Wederom zit er een klein gaatje in een van de banden. De ochtend gebruik ik om die te laten plakken, terwijl de mannetjes braaf hun schoolwerk doen. Daarna rijden we zo'n 30km naar de Thermas Puritama. De entree is echter zo duur dat we besluiten om te badderen in het riviertje, stroomafwaarts... bekend als de thermas Puripobre (pobre = arm). Het is een prachtplek, diep in de quebrada, tussen de colas de zorro (staarten van de vos, mooie witte rietpluimen).
Terug in San Pedro gaan we uit eten met Claudio (de gids) en Anita (Peruaanse van de cabaña's). We hebben besloten om een grote zak met de tent en enkele kampeerspullen hier achter te laten. De planning is dat we later, na Peru terugkomen in San Pedro.
Het is een heerlijke plaats, waar zeer veel te zien is. Hopelijk kunnen we dan ook naar de geiser El Tatio. De weg erheen is nu gesloten, vanwege de sneeuw.

Morgen rijden we door naar Arica (aan de grens met Peru). Daar blijven we een dagje, omdat de auto gekeurd moet worden. Daarna gaan we door naar Peru.

Groetjes, Peter

San Pedro de Atacama

Na een halve dag wachten in Calama is de schoen van Wout vakkundig gemaakt. Nieuwe tong, nieuwe achterkant, twee nieuwe zolen en twee nieuwe veters. Eindelijk kunnen we dan toch op weg naar San Pedro de Atacama. Daar verruilen we de tent voor een cabaña in stijl. De huizen worden hier van adobe (een soort leem) gemaakt. Dat werkt perfect. Overdag houdt het de warmte buiten en ‘s avonds is het binnen nog heerlijk warm zonder kachel (buiten zakt de temperatuur tot net boven het vriespunt).
San Pedro is een verademing na het lelijke en drukke Calama. Het is een soort Pucon van het noorden. Een relaxte plaats met veel toeristen waar in de omgeving veel te doen is. We voelen ons er ook prima thuis.
Allereerst hebben we enkele laguna's in het Salar de Atacama bezocht. In Laguna Cejar zit zoveel zout dat we (tussen de pekelkreeftjes) konden drijven. Een bijzondere gewaarwording om zo een boekje te lezen! Helaas was het water wel fris (we zitten dan ook al op 2500 m hoogte), dus na een bladzijde werd het hoog tijd om er weer uit te gaan. Kraanwater om af te spoelen was geen overbodige luxe. Na het bad droogde al het zout op en werden we witte mensjes.
Laguna Chaxa is de verblijfplaats van vele flamingo's en andere watervogels. Prachtig om die beesten van dichtbij te observeren. Wel eens een flamingo zien landen? De kinderen vonden het elke keer weer prachtig. En bij de ondergaande zon werd het almaar mooier.
Natuurlijk hebben we ook de Valle de la Luna bezocht. Ook daar was zoveel moois te zien dat we bijna te laat waren voor de zonsondergang (de zon gaat hier om 18.00 uur al onder!). We zaten net op tijd op de allerhoogste duin, maar door de wolken viel de zonsondergang wat tegen. Het was een dag na de volle maan, vandaar dat we nog even gewacht hebben tot de Valle de la Luna wit gekleurd werd door het maanlicht.
Vandaag hebben we een uiterst unieke gebeurtenis mee mogen maken: regen in de woestijn! Het hoort hier maar 1 keer per jaar te regenen en wel ergens in februari. Maar vandaag was de uitzondering op de regel!. Gelukkig niet al te veel, zodat we wel gewoon door de quebrada's (droge rivierbeddingen) hier in de buurt konden wandelen. 's Avonds werd het nog mooier: er was zelfs een regenboog te zien. Het hele dorp was uitgelopen!!
De hoge vulkanen in de Andes zijn de afgelopen dagen voorzien van een mooie sneeuwkap. We hopen nu op snel weer wat zon, zodat de toppen weer zichtbaar worden en de rode stenen hier weer fel opkleuren.

Monique

Pan de Azucar

We gaan op weg naar Pan de Azucar, zo'n 600 km noordelijk, langs de kust. Na La Sarena komen we op de saaie ruta 5 met veel vrachtverkeer en een oneindig, droog maanlandschap. Langs de weg loopt een spoorlijn waarop dieseltreinen de grondstoffen uit de mijnen vervoeren. Maar zodra we de eerste trein in 4 maanden zien en ik een foto wil maken, kom ik erachter dat ik mijn rugzak heb laten staan in Vallanar, bij de lunchstop. We scheuren terug, gelukkig slechts een kwartier rijden. Pfff... de rugzak staat er nog, met alles van waarde erin... als de trein er niet was geweest, dan... Dus die moet als nog op de foto. Maar de langzame ‘ghostttrain' is in rook opgegaan en het spoor langs de weg blijft 150 km lang leeg...

Het nationaal park Pan de Azucar is bijzonder mooi. Het maandlandschap zet zich hier voort tot aan de kust, met prachtige kleuren, bergen, cactussen en idyllische stranden. We kamperen op het strand met uitzicht op de pelikanen, een superplek! De wandelingen zijn heet en stoffig, onder een brandende zon.. maar de prachtige uitzichtpunten maken het meer dan waard.

Na drie nachten zeggen we de hulpvaardige Felipe gedag. De jonge, bereisde campingbeheerder heeft ons veel tips gegeven voor het vervolg van onze route. We rijden zo'n 600 km over de roodkleurige ‘maan', evenwijdig aan de Dakar-route. Er groeit hier niets, geen cactus, geen boom, zelfs geen onkruid, alleen maar stof, stenen, mijn-fabrieken... en een bijna kokende motor...

In Calama overnachten we in een cabaña en bezoeken de volgende dag de grootste open kopermijn ter wereld. Alles is hier groot, groter, grootst. De vrachtwagens, die de stenen vervoeren zijn overweldigend, 8m breed met wielen van 4m hoogte. De kinderen kunnen helaas geen foto's maken, want de display van hun camera is bij een val gesneuveld. Gelukkig kunnen we later, in Calama een nieuw toestel kopen. Ook moeten we hier de bergschoenen van de kinderen laten maken. Op de camping zijn maar liefst 11 honden. In de namiddag zijn ze er met onze schoenen vandoor gegaan. Tegen de tijd dat we dat in de gaten hadden moesten we met zaklampen het hele terrein afzoeken. Vanochtend hebben de laatste, aangevreten schoen gevonden. Je maakt wat mee op zo'n reis...

Peter

Vicuña en de route

Wij dachten in een paar dagen door de Valle de Elqui te kunnen reizen... maar de 'sport-camping' in Vicuña beviel zo goed dat we het verblijfwat verlengd hebben. De avonden waren koud... met muts op en twee dikke truien (7C), maar iedere ochtend stonden we op met de zon en een strakblauwe lucht en niet veel later was het 22C. Een heerlijk klimaat voor een potje tennis, basketbal en om te zwemmen. Iedereavond organiseerde Marthet tafeltennistoernooi, netjes met wedstrijdschema en puntentelling... zo vader zo zoon.

Na Vicuña reizen we verder naar het nationaal park Pan de Azucar (zo'n 600 km noordelijk aan de kust). Daarna, in noord-oostelijke richting, naar Calama (600 km).Na een bezoek aan de grootste kopermijn ter wereld gaan wedoor (100km oostelijk)naar San Pedro de Atacama.
De omgeving van San Pedro leent zich vast voor een langer verblijf.
Onder het tabblad kaart kun je de route volgen.

Groetjes, Peter

Weer op pad

Inderdaad wist ik van niks. Wat een verrassing was mijn verjaardagsfeest, in geheel Spaanse stijl. Er werd een heuse asado gehouden met veel vlees en een lekker glaasje wijn. Bij het 'cumpleaños feliz' werd mij een grote verjaardagstaart aangeboden. Hier in Spanje mag je dan de taart kussen. En dan maar hopen dat je niet met je neus in de slagroom verdwijnt. Met mijn 40 jaar was ik gelukkig nog snel genoeg. Helaas zat Peter Koenen alweer in Pucon, die kon het feest dus niet opvrolijken met wat moppen of een goed nummer van Rowwen Heze. De rest van mijn verjaardagsfeest hebben we lekker met zijn vijven gevierd op het strand van Laraquete. Fris, maar altijd leuk.

Na een stop van bijna een week in Concepcion hebben we onze reis naar het noorden voortgezet. De auto is na drie dagen dan toch gemaakt. Hij rammelt wat meer en gaat nu niet harder meer dan 100 km per uur (berg op slechts de helft), ook wat reizen betreft hebben we ons inmiddels geheel aan de Chileense stijl aangepast. Tranquilo, tranquilo. Maar we komen weer waar we zijn willen. We arriveerden 's avonds in het donker (dat is het hier inmiddels al om 19.00 uur) bij de camping zo'n 100 km ten zuiden van La Serena. Na enig speurwerk met onze zaklampen hadden we de eigenaar opgespoord. Aangezien we nu buiten het vakantieseizoen reizen (het is hier herfst, maar herfstvakantie kennen ze niet), moeten de mensen de camping vaak voor ons openmaken. Maar dat is geen probleem. De volgende ochtend konden we eindelijk zien waar we terecht gekomen waren. Droog, dor, stof, grote cactussen, blauwe lucht en zon. Een totaal andere omgeving (zie foto's).
Inmiddels zijn we verder gereisd naar Vicuña.

Gisteren hebben we de sterrenwacht Mamalluca bezocht. Zeer interessant. De lucht is hier enorm helder en er is op dit moment geen maan. Er waren dus duizenden sterren te zien. We hebben veel geleerd over de sterrenbeelden die je op dit moment hier kunt zien, Zuiderkruis, Orion, Leeuw, Schorpioen etc. Ook Saturnus hebben we door de telescoop mogen bewonderen.

Tot slot wil ik Christian bedanken voor ons aangename verblijf, de familie Gonzales voor het gezelllige feest, iedereen in Nederland voor de felicitaties op de site en op de mail (de zingende lama's waren een groot succes), en iedereen die ons fotoruimte voor de site geschonken heeft. We zullen weer voor wat mooie plaatjes zorgen!

Liefs, Monique